Bisoca

De eerste dag in Bisoca na een goede nachtrust.

Rustig ontbeten, dit gaat elke keer in 2 groepen eerst de meisjes en dan de jongens en de begeleiding. Met de kids een eindje gelopen, want bij het huis zelf hadden we geen bereik met de telefoon, daarvoor moest je een stuk verder op zijn, bij het gemeentehuis. En ze wilden naar de winkel, maar goed die is niet naast de deur, voor de dichtstbijzijnde gekozen, ook al is het aanbod hier niet zo groot, maar voor hen groot genoeg, aangezien snoep en nog meer snoep het enige was wat ze wilden hebben. Daarna bij het huis wat gespeeld, voetbal, tennis.

Ik wilde eigenlijk wel nog meer wandelen, maar kon er nauwelijks iemand enthousiast voor krijgen, dus dan maar alleen op pad, maar ineens kwamen Ana en Valei me achterop gerend, zij wilden wel met me mee. Dus een flinke wandeling gemaakt en op de terugweg kwamen we de rest tegen, die toch ook maar wat lichaamsbeweging moesten. Dus met elkaar nog een stuk geklommen. Daarna weer op huis aan. Na het eten nog bij huis aan het spelen geweest.

Bisoca

De eerste dag in Bisoca na een goede nachtrust.

Rustig ontbeten, dit gaat elke keer in 2 groepen eerst de meisjes en dan de jongens en de begeleiding. Met de kids een eindje gelopen, want bij het huis zelf hadden we geen bereik met de telefoon, daarvoor moest je een stuk verder op zijn, bij het gemeentehuis. En ze wilden naar de winkel, maar goed die is niet naast de deur, voor de dichtstbijzijnde gekozen, ook al is het aanbod hier niet zo groot, maar voor hen groot genoeg, aangezien snoep en nog meer snoep het enige was wat ze wilden hebben. Daarna bij het huis wat gespeeld, voetbal, tennis.

Ik wilde eigenlijk wel nog meer wandelen, maar kon er nauwelijks iemand enthousiast voor krijgen, dus dan maar alleen op pad, maar ineens kwamen Ana en Valei me achterop gerend, zij wilden wel met me mee. Dus een flinke wandeling gemaakt en op de terugweg kwamen we de rest tegen, die toch ook maar wat lichaamsbeweging moesten. Dus met elkaar nog een stuk geklommen. Daarna weer op huis aan. Na het eten nog bij huis aan het spelen geweest.

Op naar Bisoca

Na een nacht goed te hebben geslapen moest ik om 11 uur op weg naar Gara de Nord om de trein naar Buzau te halen, hier zou Cristi me dan met de auto oppikken om naar Bisoca te gaan. Omdat het niet helemaal duidelijk was hoe laat Cristi er zou zijn en ze niet wilden dat ik al die tijd op het station zou moeten wachten werd ik opgehaald door de vader van Iuliana om bij hen thuis te wachten op Cristi.

Het station daar was vreselijk, nauwelijks mogelijk om mijn zware koffer over te rijden en dan moest ik nog trap af en weer op, door een stinkende tunnel, maar goed even door de mond ademhalen dan maar. Ik was dus blij dat ik Iuliana's ouders mocht wachten op Cristi.

Ze hebben een groot huis, en enorme tuin, dus dat was goed toeven. Tegen half 4 kwam Cristi met zijn busje en al 5 van de kinderen van Sulina aanrijden. Dus op naar Bisoca, onderweg nog eerst boodschappen doen. Er moest nog eten ingekocht worden maar daarna dus echt op weg. Na een lange reis kwamen we dan eindelijk op de plek van bestemming aan.

Heerlijk om Ilinca na een jaar weer terug te zien en natuurlijk de kokkinnen van Bisoca, Lydia en Gina. Dus eerst een hoop bij te praten. De rest van de kinderen gezien, 17 waren er in totaal, in leeftij varierend van 8 - 14 jaar. Waarvan er 5 jongens waren en de rest meisjes.

Na een lekkere maaltijd werden de slaapplekken verdeeld en was het bijna tijd om te slapen. Daar had niemand moeite mee, de kids waren namelijk al de hele dag onderweg geweest vanaf Sulina.

Het is zover

Vandaag begint dan echt mijn reis. Ik heb de nacht bij Meta en Jan geslapen en die zijn zo lief me naar Dortmund te brengen, vanwaar ik deze keer vlieg. Rond 7-7.30 van huis gegaan op weg naar Dortmund, om er zeker van te zijn dat ik op tijd zou zijn voor het inchecken van mijn bagage. Nou en dat is ruimschoots gelukt. Eerst nog even samen koffie gedronken waarna Meta en Jan aan de terugreis begonnen. Aangezien ik tijd genoeg had ben ik nog even lekker op het terras blijven zitten totdat het tijd was om de bagage in te checken.

Helaas verliep dit niet vlekkenloos. Aangezien ik lid ben als Anneke bij Wizzair bleek dus op mijn vliegticket ook Anneke te staan ipv. Anna, dus moest ik naar de Wizzair balie, waar ik te horen kreeg dat ze dit niet voor me konden veranderen en dat ik dus een nieuw ticket moest kopen, balen natuurlijk, maar goed daarna verliep het allemaal prima.

In Boekarest werd ik opgewacht door Cristi en zijn vriendin, die zouden me naar het station brengen. Tenminste dat was wat ik dacht, maar ipv naar het station gingen we dus naar Ica en Marian, zij wilden graag dat ik bij hen kwam slapen. Dus hoefde ik niet nog met de trein naar Buzau.

Ica was zo blij me weer te zien en ik haar natuurlijk. Ze had lekker eten voor me klaargemaakt in haar nieuwe buitenkeuken.

Na bijgepraat te hebben en nog even tv te hebben gekeken viel ik als een blok in slaap dus van de sluiting van de Olympische Spelen heb ik niets meer gezien, ook al had Ica de tv bij me aangezet om het te kunnen kijken.

Aftellen

Nog maar een paar nachtjes en dan ga ik weer op reis. Waar naar toe? Nou lijkt me duidelijk

Mijn programma zal er ongeveer als volgt uitzien( met de nadruk op ongeveer, want zoals we hebben ervaren kan een programma snel veranderen) :

• 12- 8 Vertrek naar Buzau
• 13-8 Naar Bisoca met de kids van Sulina en Ilinca natuurlijk
• 18/19-8 naar Sulina
• Daar een paar dagen blijven tot ?
• een paar dagen bij Ica?
• 27 t/m 31-8 naar de zee met Ramona, Alin en zijn moeder
• 1 sept naar Stela en bij haar logeren.
• 5-9 weer naar huis

Een hoop reizen, maar denk weer heel veel ervaring op te doen en zal jullie zo goed mogelijk op de hoogte proberen te houden.

Lieve groeten,

Anneke

zondag in Brasov

's morgens is de familie al weer op tijd compleet voor het ontbijt, oom was ook blijven logeren en zat al weer aan de tuica :) goed voor de maag zeggen ze hier, maar volgens mij telt dat niet voor de hoeveelheden die hij er van gebruikt.

lekker rustig aangedaan 's morgens en toen met elkaar aan de wandel, de berg op, nou ja een stukje maar, gelukkig niet helemaal tot boven, want dan doe je er iets van 8 uur over. Op e terugweg nog weer even bij het folkdansen gekeken, het zag er weer mooi uit, ook heel jonge kinderen deden aan het festival mee en konden al goed zingen en dansen.

Later meer

Brasov

Na het ontbijt zijn Ramona, Alin en ik het centrum in gegaan. Ik was ook uitgenodigd om het haar ouders en vrienden naar de bergen te gaan, maar ivm het taalprobleem besloot ik toch maar leiver met Ramona en Alin op pad te gaan. Ik heb geboft, niet alleen met het weer, maar er was ook een groot folkdansfestival dit weekend. Met een braderie. Schitterende kostuums allemaal, geweldig om te zien hoe kunstig gemaakt ook, dus geen wonder dat deze kleding als je die wil kopen behoorlijk duur is, allemaal met de hand gemaakt en geborduurd. Maar enorm mooi en kleurrijk. We hebben dus een hele poos in het centrum door gebracht en daar ook ergen gegeten, voor € 4,-- hadden we een volledige maaltijd met een fles bier. en dan bedoel ik niet per persoon maar van Ramona en mij samen, onvoorstelbaar. zo goedkoop.

Nadien nog wat geshopt en toen belden Ramona's broers, dat ze thuis waren en of wij ook kwamen. Gezellig het hele huis weer vol, Ook een oom van Ramona kwam langs, echt een lekker ding voor jou Cynthia :), zal je wel een foto sturen. Echt zo een waarvan je niet bang hoeft te zijn dat hij je ooit weer verlaat, haha. Hij lijkt totaal niet op papa, ook al zijn het broers.

's Avonds kwamen papa en mama ook weer terug en was het hele stel weer compleet, nou ja op 1 broer en schoonzus na dan, die werken momenteel in Oostenrijk.

Na een gezellige dag is het heerlijk slapen.

Dagje Ploiesti

Na een goede nachtrust weer helemaal klaar voor een nieuwe dag. Ramona had niet goed geslapen, zij zat nogal in de stress vanwege een projectplan wat af moest. Vandaar dat ze ook belsoten had om niet naar kantoor te gaan, maar thuis te werken, zodat ze niet afgeleid zou worden door allerelei mensen die binnen zouden lopen om iets te vragen. Dit hield wel in dat ik een dagje voor mezelf had, waar Ramona zich schuldig over voelde, maar ik heb haar er van kunnen overtuigen dat ik hier geen enkel probleem mee had. Na het ontbijt en de koffie ben ik naar het centrum gelopen om daar op zoek te gaan naar iets te lezen, ofwel een engels boek of een nederlands als ik die daar zou kunnen vinden. Was al wel weer heet, dus vooral in de schaduw proberen te blijven omdat het lopen anders niet mee viel.

Er in geslaagd een boek te vinden en nog even ergens toen teruggelopen via het parkom daar bij de vijver op een bankje lekker te kunnen lezen. Nou dat lekker op een bankje is gelukt, het lezen ging iets minder goed, ben na een paar bladzijden in slaap gevallen en dacht toen ik wakker schrok dat ik prima roemeens kon spreken, in mijn droom kon ik het namelijk ook erg goed, dus dat viel wel een beetje tegen toen ik het er na mijn slaap niet veel beter van af bracht in het roemeens.

Na nog ergens een kop koffie te hebben gedronken ben ik weer rustig op huis aan gegaan, waar Ramona helemaal blij was omdat ze op het online plaatsen van het project klaar was. Dus toen Alin thuiskwam en voor ons ging koken werden de puntjes nog even op de i gezet en was ze klaar om van een weekendje Brasov te gaan genieten.

Na het eten rustig naar de trein gelopen, die om 7 uur zou vertrekken, maar helaas, dat werd dus een uur later, vanwege vertraging, dus uiteindelijk pas om half 11 's avonds op de plaats van bestemming. Waar Ramona's vader voor ons had gekookt. Zo fijn om haar ouders weer te zien, zulke hartelijke mensen zijn het. Maar ook haar broers en hun aanhang. Het voelde als thuiskomen.

Na de nodige tuica en wijn en warme maaltijd eindelijk naar bed.

tot morgen