Druk, druk, druk

Zaterdag zijn we met een uur vertraging aangkomen in Boekarest, waar we werden opgewacht door Ica en Marian, de mensen waar we logeren. Het kwam als een totale verrassing dat ik dit keer niet alleen was, ik dacht dat Ramona het aan Ica had gezegd en zei dacht dat ik het had gezegd. Maar we waren er niet minder welkom om, aangezien Ica het heerlijk vindt om gasten te hebben en over ze te moederen.

Zondag hebben ze ons mee uitgenomen naar een kasteel om te bezichtigen, ik had dit ook al in juli gezien, maar het was ook zeker nu weer de moeite waard om te gaan. Hoe groot was mijn verbazing toen ik daar een vrouw zag die me erg bekend voor kwam. Ik vroeg haar dus of ze nederlands sprak en ze antwoorde me in het engels, dat ze het niet verstond dat ze uit Nederland kwam en enkel op bezoek was in Roemenie. Dus ik begon in het Nederlands tegen haar te praten en toen vertelde ze me dat ze uit Groningen komt. Hoe klein is de wereld toen ze zei dat ze uit Groningen komt en nadat ik haar vroeg of ze ook wel bij De Sprong kwam, ze dit bevestigde. We hebben dan ook afgesproken dat we elkaar in januari daar treffen en dan na kunnen praten over Roemenie.

Zondagavond hebben Ica en Marian ons mee genomen om Boekarest te zien, met al de geweldige kerstverlichting. Fantastisch zo mooi. We waren dus ergens even uitgestapt om foto's te nemen, maar toen bleek mijn kaart ineens kapot te zijn. Geprobeerd om het te maken terwijl we verder reden, maar dat lukte niet zo goed in het donker, dus Marian parkeerde de auto weer en zei dat ik voorin moest gaan zitten om meer licht te hebben. Waarschijnlijk ben ik toen mijn cameratasje verloren, met daarin mijn usb stick. Maar goed hier kwam ik pas achter toen we al weer thuiswaren. Hier baalde ik natuurlijk wel van aangezien op de stick al mijn foto's stonden van de vorige trip. Maar goed het was nou eenmaal zo.

Op een gegeven moment vroeg Ica aan Cynthia of ze met haar mee ging. Ik vond het een beetje vreemd, maar goed, ik was ook eigenlijk te moe om nog meer te wandelen. Toen ze echter na een uur nog niet terug waren, kwam het bij me op dat ze waarschijnlijk mijn fototasje gingen zoeken. En ja hoor, na 2,5 uur kwamen ze terug MET mijn tasje. Geweldig.

Dit betekende wel dat we pas om 23:40 uur zaten te eten. Kan je je voorstellen? Om die tijd nog warm eten, terwijl je eigenlijk alleen maar wil slapen.

Tot zover eerst, later meer. ik moet nu gaan.

Probleem

Ik heb een probleem, wie weet de oplossing?

Ik heb geprobeerd om mijn koffer te pakken, maar als ik alles heb wat ik mee wil, dan past de koffer niet dicht. Betekent dit nu dat ik te veel spullen heb, of juist een te kleine koffer?

Oh en dan heb ik nog niet eens kleren en toiletspullen gepakt, dit gaat me dus nog wel wat gepuzzel kosten. Dacht een goede oplossing te hebben door vacuüm kledingzakken te kopen, maar helaas blijken ze niet vacuüm te blijven. Dit betekent dus snel vacuüm zuigen, in de koffer ermee en dan voordat er weer lucht kan ontsnappen de koffer dicht en niet meer aankomen denk ik. Hopen dat dit houdt.

Ik blijf nog even puzzelen of er een andere oplossing is, wie het weet , mag het zeggen

Kerst in Roemenië

Nog een paar dagen dan vertrek ik samen met Cynthia weer naar Roemenië. Ik blijf er dan tot 31 december en Cynthia gaat jammer genoeg de 20e al weer naar huis. Dus druk, druk, druk. Ik probeer op allerlei manieren nog sponsorgelden of donaties mee te krijgen en ik moet zeggen dit loopt geweldig.

Van de Gamma heb ik voor de kinderen van Brasov 20 zakjes lego mee gekregen, van Karwei heb ik ook speelgoed gekregen om mee te nemen en dan alle financiële donaties, geweldig, ik ben echt superblij. Helemaal omdat we weten dat het daar zo nodig is. Het betekent wel dat ik minder kleren mee kan nemen, maar dat heb ik er graag voor over, daar zijn tenslotte ook winkels dus als het nodig is kan ik altijd daar nog iets kopen. Of anders maar een paar lagen kleding aan bij vertrek,

Het mail- en telefoonverkeer naar en van Roemenië is veelvuldig momenteel. Er moet ook zoveel geregeld worden, maar onze slaapplekken zijn geregeld en dat is het voornaamste.

We gaan natuurlijk weer bij Chance for Life aan de slag en de dames die er vorig jaar bij waren, weten hoe hectisch het daar deze periode is op kantoor. Er moet heel wat klaar gemaakt worden om te verkopen, om zo weer geld binnen te halen.

Volgende week is er, van 12 to 18 december, ondere andere een verkooppunt bij Cora, een winkelcentrum vlakbij het kantoor. Ik zal daar samen met Klara proberen de hele kraam leeg te verkopen :) Zou toch geweldig zijn als dit lukt.

Het weekend van 17 en 18 december gaan we met Ramona naar Brasov om daar de kadootjes uit te delen en natuurlijk op familiebezoek, fijn om ook haar ouders en broers weer te zien.

De kerst ga ik samen met Ramona en Alin, bij Ramona's oma vieren. Ben heel benieuwd hoe dit zal zijn, geen luxe in het dorpje waar ze woont, maar wel vriendelijke mensen en genoeg drank werd me verteld. Dus dat wordt oppassen met de zelf gestookte Tuicã, een heel sterk drankje, dat zelfs al 's morgens bij het ontbijt wordt geschonken.

Mensen ik hoop jullie op de hoogte te kunnen houden, maar zoals we weten is het internetten niet altijd mogelijk.

Zomerkamp en meer

2 juli was het dan zover en begon mijn nieuwe avontuur, OP ZOMERKAMP IN BISOCA.

Aangezien mijn vlucht te vroeg was om op tijd in Eindhoven te zijn, had ik besloten een hotel in Eindhoven te boeken, jeminee wat voor een hotel, ik voelde me er net een koningin, heerlijk bed, compleet met kroon zo leek het wel, een 2 persoonsbad, helaas niemand om het mee te delen, een heerlijke sofa, flatscreen tv etc. Wat een luxe. Natuurlijk moest ik het bad ook wel uitproberen en dus even lekker genoten.

's Morgens om 6 uur op om de bus van 7 uur te halen, nou dat was geen enkel probleem, aangezien de bushalte schuin tegenover het hotel was, dus dat was wel prettig als je zo bepakt en bezakt bent. Geen einden sjouwen gelukkig. Inchecken had ik al gedaan, dus kwestie van koffer afgeven en dan wachten tot de vlucht afgeroepen wordt. De handbagage moest wel 3 of 4 keer door de scanner, maar uiteindelijk bleek alles ok en kon ik instappen.

De vlucht was goed en eigenlijk zo om, mede dankzij een Roemeense die met haar 2 kleine kinderen naast me zaten en waarmee ik dus gespeeld en gepraat heb. In Boekarest stond me een grote verrassing te wachten, ik dacht dat ik enkel door Cecilia van het vliegveld gehaald zou worden, maar wat bleek? Stela (Bursa) en Iuliana(van CFL)waren er ook, wat heerlijk om zo begroet te worden.

Iuliana bracht ons naar Gare de Nord, waar ik de trein zou nemen naar Brasov. Cecilia en Stela hadden me mee willen nemen naar oud Boekarest, maar jammer genoeg hadden we daar niet genoeg tijd voor, aangezien ik de trein natuurlijk niet moest missen, dus zijn we maar op het stration gebleven en hebben we daar gezamenlijk gelunched en koffie gedronken. Tot het tijd was voor mij om naar de trein te gaan, Cecilia gaf me natuurlijk de nodige raad(pas op je tas, vergeet je bloemen niet, in Ploiesti stapt Ramona in)en instructies mee en zorgde ervoor dat ik in de juiste coupé terecht kwam. Toen was het jammer genoeg al weer tijd om afscheid van ze te nemen, hopelijk zou ik ze nog terug zien voor ik terug zou gaan Nederland.

In Ploiesti stapten Ramona en haar vriend Alin in de trein, ik was zooooo blij om haar weer terug te zien en weer gewoon met haar te kunnen praten ipv via de telefoon of mail. We zochten een plek waar we bij elkaar konden zitten en heerlijk bijpraten, terwijl we doorreisden naar Brasov, waar we een nachtje bij haar ouders zouden logeren.

Eindelijk op de plaats van bestemming, ondertussen was het half 9 's avonds, dus al een aardige dag erop zitten. Ramona haar ouders verwelkomden me zo warm en gastvrij. Daar moest natuurlijk op gedronken worden

Zondag 4-7-11

Enigzins uitgeslapen kwam ik 's morgens in de keuken en kreeg koffie met........ juist tuica, dat was goed voor de maag, haha. Nou zo was ik de dag nog nooit begonnen, maar voor alles is een eerste keer toch?

Overzetten reisverhalen

Aangezien Hamba er mee gestopt is, kunnen we onze verhalen nu hier kwijt.

Het is even wennen, maar gelukkig zijn we niet al onze verslagen kwijt van de gehele uitwisseling. Ik za ze hier terugzetten voorzover mogelijk dan.

Een nieuwe actie

Laatste verkoopgelegenheid

Gisteren zijn Ramona en ik naar de Groene Stee geweest, een buurtcentrum in Amersfoort, om te vragen of we ook daar een verkooptagel in zouden mogen richten voor een extra gelegenheid om geld in te zamelen voor Chance for Life. We hadden daar een gesprek met de beheerder, Gerrit, om iets te vertellen over ons project en over Chance for Life. Hij was gelijk enthousiast en stond helemaal achter het idee. Dit houdt dus in dat we donderdag 26 mei van 8:30 tot 12(of misschien nog wat langer, als de verkoop goed loopt) in de Groene Stee te vinden zijn. Tot nu toe hebben we al meer als € 500,00 verdiend voor Chance for Lige. We zijn helemaal blij. Maar goed er moest dus nog wel bekendheid aan gegeven worden. Dus vanmorgen ben ik naar Commundo gegaan, waar posters gemaakt zouden worden. Die heb ik dus opgehaald en vervolgens gezorgd voor verspreiding. Waar ik ook kwam om te vragen of ik een poster op mocht hangen, kreeg ik alleen maar positieve reacties. Dus dat liep als een trein. Nu dus maar hopen dat er veel mensen op af komen. Zodat we nog meer spullen kunnen verkopen,
Verder een vrij relaxte dag gehad, er waren dames aan het naaien, aan de dekentjes voor de Regenboogboom, een stichting die dekentjes naar ernstig zieke kinderen brengt. Voor meer informatie over deze organisatie zou je eens moeten kijken op: http://www.regenboogboom.nl/ en dan bij droomdekentjes, dit is dus waar wij ons hier ook mee bezig houden. Anderen waren aan het koken, of lekker shoppen.
Ook zijn er een paar dames naar een zorgboerderij geweest ( http://www.zorgboeren.nl/zorgboerderij/?boerid=1513) in Hoevelaken om daar ideeën op te doen die misschien ook in Roemenië te gebruiken en om mogelijkheden te onderzoeken wat er nodig is om zoiets tot stand te brengen.
Dus al met al weer een bevredigende dag.

Bezoek aan Groningen

Gisteren ben ik, Anneke, voor een weekendje naar huis geweest, samen met 3 Roemeense dames, Ramona, Cecilia en Stela. Heerlijk om even een nachtje thuis te kunnen slapen. Tegen 10 uur gingen we op weg naar Groningen, ik hoefde zelf niet te rijden, aangezien Ramona die taak graag van me overnam. Ik zou er wel aan kunnen wennen, zo`n privé chauffeur. Heerlijk relaxed. Eenmaal thuis, eerst maar koffie gedronken en toen naar de Action, de dames zijn echt gek op die winkel. ze kunnen er werkelijk uren zoet brengen. Daarna boodschappen gedaan en toen wilden ze de stad in. Kijken of ze hun kadobon ergens konden besteden. Ik heb ze bij de V&D achter gelaten en ben zelf lekker op een terrasje koffie gaan drinken. Eigenlijk in de veronderstelling dat ze ook in de V&D wel weer de nodige uren zoet zouden zijn, maar dat viel eigenlijk wel mee. Toen zijn we samen de meikermis overgelopen en hebben ergens een terrasje gepakt. Vervolgens rustig terug naar huis gelopen. Waar ik voor ons heb gekookt. en we heerlijk hebben gepraat en rustig wat gehangen op de bank voor de tv. Aangezien we allemaal moe waren lagen we al op tijd in bed.
Tegen 9 uur `s morgens kwamen zo langzamerhand weer tot leven en hebben we gezellig samen ontbeten. Ik had de dames graag mee willen nemen op de rondvaartboot door de grachten, maar jammer genoeg was dit alleen van maandag t/m zaterdag mogelijk, dus moesten we de plannen bijstellen. Ik vroeg ze of ze zin hadden om iets anders te gaan doen, maar ze vonden het wel lekker om gewoon rustig thuis te blijven en lekker te luieren. Prima, het was ten slotte hun weekend. Ramona wilde nog even lekker in de massagestoel en viel daarin in slaap, ook de andere dames waren ineens verdwenen en toen ik op hun slaapkamer keek bleken ze weer in bed te zijn gekropen en sliepen ook beide weer. Ze hadden dus duidelijk hun rust nodig, wat ik me zo goed voor kan stellen, aangezien wij ook ontzettend vermoeid waren in Roemenië van alle nieuwe indrukken en de lange dagen. Dus dit kwam me heel bekend voor. En ook nu zijn onze dagen weer behoorlijk intensief, bovendien zijn we tenslotte geen 18 meer en hebben we onze rustpunten ook nodig. Dus ik ben blij dat ze zich zo vrij voelden om ook lekker hun eigen gang te gaan. Tegen half 9 weer in de auto naar Soest, waar we nog even konden napraten met de andere dames, over hoe hun weekend verlopen was. Glaasje port erbij en daarna lekker naar bed, zodat we morgen weer helemaal fit zijn om onze laatste dag bij Resto van Harte tot een succes te maken.
Welterusten allemaal en tot morgen.

Een jarig Jetje

Vandaag, of eigenlijk zou ik nu al gisteren moeten zeggen, hadden we een jarig jetje in ons midden. Het was Cecilia`s verjaardag en hier wilden we iets speciaals van maken.
Even na 12 uur afgelopen nacht, hoorde ik Cecilia naar het toilet gaan, waardoor ik de kans had om haar al heel zachtjes toe te zingen. Dit om de andere dames in huis niet wakker te maken.
`s Morgens vroeg hadden Cynthia en ik om 7 uur `s morgens afgesproken om op te staan, zodat we tijd zouden hebben om de kamer te versieren, slingers op hangen en de tafel feestelijk te dekken. Vervolgens hadden we alles in huis gehaald om Cecilia met een heelrijk champagne ontbij te wekken, wat enorm in de smaak viel. De foto;s hiervan zullen we jullie besparen, aangezien we er ;s morgens vroeg niet echt op ons best uit zien. Maar ik kan jullie allen verzekeren dat het een zeer geslaagde actie was. Daarna hadden de Nederlandse dames al om half negen een vergadering met Larissa, van Commundo, om finacniële en lopende zaken door te spreken. Ondertussen waren de Roemeense dames ook allemaal opgestaan en hadden ze tijd om rustig te ontbijten. Na de vergadering kwamen we allemaal samen in de Buizerd, het huis waar we de maaltijden samen hebben, hebben we Cecilia in het engels en roemeens toegezongen.Compleet met een taart, waarop we natuurlijk kaarsjes hadden aangestoken. Een geweldige start van weer een Resto van Harte dag, wat dus betekende dat de eerste groep dames om kwart voor 2 moest vertrekken, om op tijd een maatlijd klaar te hebben voor onze gasten. Volgens de reserveringslijk zouden we voor 80 mensen moeten koken, zoveel hadden we nog niet eerder gehad. Bij Resto van Harte aangekomen, hoorden we dat onze kok, Sjoerd, zijn hoofd had gestoten en een hersenschudding had opgelopen. Maar we hebben ons uiterste best gedaan om ook zonder hem een geweldige maaltijd op tafel te zetten. Ik weet niet of je dit volgt Sjoerd, maar we hebben het gered en we hebben met elkaar, maar ook door jouw goede voorbereiding, weer een geslaagde maaltijd op tafel weten te zetten.
Eenmaal thuis hadden we natuurlijk een after-paty, met drank, taart en lekkere hapjes. Aan het eind van de avond hadden we nog een laatste verrassing voor Cecilia in petto, een heerlijk bad, compleet met rozenblaadjes, badzout en olie, kaarsjes een romantisch muziekje En nu is er weer een drukke dag ten einde, maar wel eentje waar we met veel plezier op terugkijken. En waarvan we denken dat het voor de teambuilding weer een geslaagde dag is geweest. Nu echt slapen want morgen staat ons weer een drukke dag te wachten. Ik hou jullie op de hoogte.
Slaap leker.