Hoe weer aarden in het Nederlandse?

We zijn alweer meer dan een week terug in Nederland en mijn koffer is nog niet helemaal uitgepakt... Het was fijn om terug te zijn... dat is waar. Het was heerlijk om mijn zoon te zien en zoveel verhalen van hem te vernemen (anders praat hij zo weinig..). De kip en het konijn kwamen bij aankomst zowaar uit hun `slaapdoosjes` en keken me verrast aan in de nachtelijke kou!

Ik trof ons huis schoon aan...............pff dat gaf rust! Dank, mannen! De magnetron viel me meteen op in de keuken... op de plaats van mijn koffiezetapparaat! Dit laatste was naar de achterdeur verhuisd... en stond nog nèt niet in de tuin. Ik moest wel heel hard lachen om die magnetron! In Roemenië had ik Ineke wel vijf keer uitgelegd dat ìk geen magnetron in huis nodig had. Iemand anders in mijn huis heeft er dus wel erg veel behoefte aan.... Was hij het moe geworden om dagelijks naar het schuurtje te lopen om een hap op te warmen? Zag hij zijn kans schoon toen ik drie weken weg was..?

Ik ben de dag na aankomst begonnen met wassen, planten verzorgen, de post opstapelen - en die vooral nìet te openen. De telefoon heb ik twee dagen probéren te negeren. Ik wilde rust hebben om òm te kunnen schakelen. Ik genoot ook zo van mijn zoon en wilde geen woord missen van zijn verhalen en plannen!! Voor de kip heb ik die eerste dagen de Nederlandse kou menig keer getrotseerd. Ik moest haar activeren, want ze kwam haar hokje niet meer uit. Nu dribbelt ze weer fijn rond het konijn in de ren. Mijn zoon moest ik daarentegen afremmen.. die had zich aangewend dagen van 18-19 uur te maken.

Ook na de eerste twee dagen hield ik er nog steeds mijn hoofd extra goed bij! Waarom lìep ik naar het centrum? Was ik vergeten dat ik hier in Nederland altijd op de fiets spring?? Ik omhelsde familie ongekend (Roemeens-) stevig en belde op een avond zelfs een rondje omdat een vriendin haar telefoon niet opnam. Was ik zo gewend geraakt aan het bezorgd zijn om elkaar? Zoals men in onze groep in Boekarest bezorgd om mij was? Ik moest ook diep nadenken wat ik wekelijks bij de supermarkt kocht; hoe beperkte ik voorheen mijn uitgaves bij die wekelijkse inkopen? Welke dagen ging ik ook alweer sporten? Zelfs mijn kledingkeuze kostte hersenbrekens; wat aan te doen voor het werk, wat had ik ook weer aan winterbroeken in huis? De kloktijden waren al hélemaal een ramp. Alsof ik opnieuw moest uitpuzzelen hoe lang iets duurde of hoe laat ik voorheen dagelijks begon met koken ....

Wat ik niet verleerd heb is toetjes eten na de warme maaltijd; mijn rustig ochtendritme en lezen op mijn eigen plekje bij de verwarming. Een verrassende gewaarwording is dat ik in plaats van mijn dagelijkse uurtjes tv in de avond net zoveel afleiding en plezier ervaar bij het schrijven van verhalen. Voor mij dus nu even geen detectives of knappe koppen bij Pauw en Witteman! Al heb ik die documentaire over Roemenië van afgelopen zondag wel bekeken. (http://player.omroep.nl/?aflID=11822158&start=00:00:00 Na de eerste 20 minuten wordt het pas echt interessant.) Dergelijke informatie verweef ik met de levens van onze Roemeense vrienden en kennissen. Hun gesprekken en ook hun gewoontes krijgen zo steeds meer betekenis en kleur.

Nu ik dit laatste bericht over onze drie weken in Roemenië op `papier` heb staan kan ik mijn Roemenië-gevoel van me af gaan schudden en weer meer intensief in het Nederlandse duiken. Toch denk ik ergens een lijntje met Roemenië te behouden. Niet alleen met mijn Nederlandse collega-vrijwilligers en de zes toffe Roemeense vrouwen die in mei hier op bezoek komen. Ik hoop ook gerichte activiteiten te kunnen ondernemen voor achtergestelde (wat een vervelend woord maar het is wel het juiste) kinderen en jongeren in Roemenië.


Wie hierin wil meedenken en mee-ondernemen: laat van je horen! Ik kan wel wat `praktische` mensen gebruiken om wat tegenwicht te geven en mijn 100-de ideeën en verschillende plannen te concretiseren!