Vandaag voor het eerst naar Vidra Center, zoals gewoonlijk eerst weer een eind lopen naar de metro, vervolgens drie keer overstappen en dan met een oud gammel busje naar Vidra Center. Dit is ongeveer 30 km met de bus. Onderweg zie je zoveel verschillende soorten huizen, van echte krotten en dan daarnaast enorme villa`s en de wegen die steeds slechter worden naarmate je verder weg gaat. We komen door een Roma dorp waar enorme villa`s staan, bijna als kastelen zo groot en Ramona legt ons uit dat je aan het aantal torentjes op het huis kan zien hoe rijk ze zijn, ook de kleur is van betekenis. De Roma`s zelf zijn voornamelijk te herkennen aan hun kleurige kledij en dan daarbij veel goud, niet alles is echt, maar hiermee laten ze hun status zien. Rondom de huizen is het echter een enorme bende, je zou bijna denken dat je dan op de schroothoop beland bent. We komen meerdere keren paard en wagen tegen op de weg, Na bijna een uur bereiken we uiteindelijk Vidra. Wat we zo op het eerste oog zien ziet er goed uit. De directeur wacht ons al op. We worden binnen gelaten in een troosteloze hal en gaan vervolgens een redelijk goed ingerichte kamer binnen, met bankstel, grote vergadertafel een wandmeubel met tv en radio etc. Hier vertelt hij over het centrum en krijgen wij gelegenheid om vragen te stellen. Het gebouw waarin we zijn was oorspronkelijk een ziekenhuis waarin vroeger 300 HIV kinderen hebben gelegen. Onvoorstelbaar want zo groot lijkt het nou ook weer niet.
Ik vraag hem of de kamer waarin we ons bevinden de huiskamer is voor iedereen, maar het blijkt dus dat dit alleen de huiskamer is voor het personeel, de kinderen zouden hun eigen huiskamer hebben. Op de vraag of we dit mogen zien wordt gezegd dat dit geen enkel probleem is, we mogen overal kijken. Alleen mogen we geen foto`s maken.

Hierna beginnen we onze rondleiding op de eerste verdieping, hier wonen de meisjes. Het ziet er allemaal troosteloos uit. Een paar meisjes zijn thuis en we mogen hun kamers zien, en dan begint de schok goed door te dringen. Het gaat hier om meisjes van rond de 20 jaar, maar die er qua lichaamsbouw uitzien als een jaar of 10 en in kinderbedjes liggen. Om de kamers wat op te vrolijken hebben ze zelf op de kale muren getekend en posters opgehangen.
Vervolgens kregen we de speelkamer te zien, nou toen schoten de tranen me in de ogen, je komt in een kale kamer en daar mogen ze spelen. Dus vroeg ik waarmee dan, er is hier niets. Vandaar dus ook dat als de kinderen daar zijn ze enkel staan en blijven staan en verder niets doen, omdat ze niet weten wat ze er moeten. Dit is echt hartverscheurend om te zien. Dan gaan we naar de huiskamer van de meisjes, dit is nog erger, de kakkerlakken lopen er over de grond en er staan enkel 2 plastic tuinsets tegen de muren geschoven en een paar stoelen opgestapeld tegen de muur. Wat een bende. Ramona verteld dat er speciale kamers zijn voor de meervoudig gehandicapte kinderen. Op mijn vraag hoe die boven moeten komen en of er een lift is wordt negatief geantwoord, ze moeten lopen. Maar hoe dan, als ze in een rolstoel zitten? Tja, daar is geen oplossing voor.
Daarna gaan we nog op de jongensafdeling kijken, hier is het zo mogelijk nog erger. Dan neemt Ramona ons mee naar buiten, hier wordt het me echt te veel, maar ik wil niet dat de kinderen me zien huilen, zij moeten er tenslotte elke dag wonen en ik kom enkel een dagje kijken. Buiten zien we dat er flink gebouwd wordt, hier staan hele mooi bungalows, zelfs al ingericht en het is de bedoeling dat de jongens en meisjes hier naartoe verhuizen. Alleen staan deze bungalows er al 2 jaar zo en is er ondertussen nog niets aan de situatie veranderd. Volgens de directeur willen de kinderen niet verhuizen, maar we weten van een bewoonster dat dit niet waar is, ze willen graag, liever vandaag dan morgen, maar worden tegengehouden.
Er is nog een huis in aanbouw voor de meervoudig gehandicapte jongeren, maar of die er ooit zullen wonen blijft dus maar de vraag.

We mogen het kerkje ook nog even zien, daar mogen we wel foto`s maken, het ziet er allemaal zo mooi uit daarbinnen in vergelijking tot wat we gezien hebben in het centrum.

We mogen echter niet bij de meervoudig gehandicapte jongeren kijken, omdat ze daardoor te veel overstuur zouden raken.

Dan is het tijd om te gaan, bij de bushalte zijn we allemaal zo aangedaan om al het leed wat die kinderen daar dagelijks ondergaan. Ik had die directeur wel iets kunnen doen, maar heb me kunnen beheersen, maar goed dat Ineke niet mee was, die had zich vast niet in kunnen houden, wat de kansen op verbetering niet ten goede zou zijn gekomen denk ik.

Tot zover eerst, want eigenlijk is het Cynthia`s beurt om verslag te doen, maar ik moest dit kwijt.