Vroeg op vanmorgen, snel brood halen, koffie/thee zetten en ontbijten. Christie kwam keurig op tijd om nog het een en ander voor ons op te hangen en nog wat klusjes te doen. Toen Ramona kwam, zijn we dan op weg gegaan op zoek naar een ziekenhuis. Wat hebben wij hierdoor veel van Boekarest gezien, aangezien niet ieder ziekenhuis alle soorten specialisten in huis heeft. Uiteindelijk, na meer dan een uur rijden en dan ben je dus nog steeds in Boekarest, dan toch eindelijk een ziekenhuis gevonden. Maar volgens de beveiliging hoefden we niet naar binnen te gaan aangezien zij ook geen orthopedische artsen hebben. Maar besloot dat we het dan maar op de eerste hulp wilden proberen. En zo raar, de deur van de spreekkamer stond op een kier, Ramona klopte aan en liep naar binnen en liet de deur zover open dat wij, Ineke en ik, ook naar binnen konden kijken. Daar waren 2 behandeltafels, waarvan er dus 1 bezet was door een patiënt. Nadat Ramona haar verhaal gedaan had, mochten we binnen komen. Alleen niet voor lang, Ineke mocht blijven, maar Ramona en ik werden eruit gestuurd. De regel was nou eenmaal, dat de eerste hulp alleen voor patiënten is. Dus wij de gang weer op, waar trouwens heel veel mensen zaten te wachten op behandeling, dus voelde wel een beetje als voorkruipen, maar goed. Nou de dokter had al snel gevonden wat het probleem was. Een fikse ontsteking in de rug, waardoor de knie overbelast is geraakt en dus opgezwollen. Ze kreeg toen een vervelende en pijnlijke spuit in haar rug, waardoor de pijn na zo'n half uur zou moeten zakken. Recept mee voor pillen en gel om te smeren en we konden weer gaan, we hoefden hier helemaal niets voor te betalen, dus dat viel weer mee. Maar goed Ineke was wel op het hart gedrukt om het een paar dagen kalm aan te doen. We hebben Ineke vervolgens naar het appartement gebracht en gelijk al een groot deel van de kadootjes meegenomen, aangezien we nu een auto tot de beschikking hadden en we dus niet met een loodzware koffer hoefden te sjouwen. Toen nog even langs kantoor, vervolgens weer in de auto om naar Bursa te gaan. Daar was Stella zo blij om me te zien en ik haar ook trouwens. Ze is echt zo'n schat. Ze was druk aan het koken en had ook al heerlijke cake en een soort van appel/gemberflappen gemaakt, wat ik natuurlijk moest proeven. We worden hier nog echt dik als we niet uitkijken, het is ook allemaal zoo lekker. Daarna even in het klasje gekeken waar de kinderen bezig waren met hun kindermusical, ze kenden elk woord, zo knap aangezien ze dat in een paar dagen geleerd hebben. En wat kan Giorgiana mooi zingen. Daarna een poos met Bart gepraat, een franse vrijwilliger, die in het dagelijks leven leraar is, maar nu een jaar sabbatical heeft eigenlijk. Hij was druk op de computer aan het werk, ik vroeg hem wat hij aan het doen was. Hij vertelde me dat hij een science fiction verhaal schreef, gebaseerd op een gebeurtenis die Fred, een andere franse vrijwilliger, die muziekles geeft, is overkomen. Fred was namelijk een week of 2 terug 's avonds de deur uitgegaan en aangevallen door 3 honden, gelukkig hebben ze hem niet gebeten, maar dat was dus wel stof waar Bart zijn gedachten de vrije loop over liet gaan. Het verhaal dat hij aan het schrijven is gaat er dus over dat hij en Fred met de metro gaan waarbij Fred klem komt te zitten tussen de metrodeuren, wat mij gelijk weer aan Marit deed denken, die ook klem kwam te zitten. Maar goed, opeens komen er dus allemaal wilde honden aan die Fred helemaal en stukken scheuren en hem tot op het bot afkluiven. Zoals natuurlijk al te raden valt weet Bart als enige overlevende de metro te verlaten. Ik moest hier natuurlijk wel om lachen. Even later hoorde ik gitaarmuziek, dit bleek Fred te zijn die heerlijk aan zijn gitaarlessen bezig was. Ook met hem heb ik een heel gesprek gehad en hij liet me ook het programma zien dat hij gebruikte om gitaarlessen te volgen. Ik heb de naam van het programma ergens op een briefje staan, want dat lijkt me ook wel iets voor Fatima om mee aan de slag te gaan. Later na het eten even samen een sigaretje gerookt buiten, waar we uitzicht hadden op de geweldige parkeerplaats, een braakliggend stuk grond, waar auto's parkeren en waar je mannen en vrouwen bezig zag om oud ijzer te verzamelen en te sorteren. Dus ik zei zo, dat je daar dus beter je auto niet kon parkeren, maar dat blijkt niet waar. Ze hadden al een keer gezien dat er geprobeerd was om in te breken in een auto en dat de politie er dus binnen 5 minuten bij was.

Ik had eigenlijk zin om naar huis te gaan, maar toen kwam Annemieke met haar hoofd uit het raam, dat de kinderen nog wilden leren om servettenbloemen te leren vouwen. Dus ik zo aan Bart en Fred dat zij mooi konden helpen, aangezien zij zich een beetje verveelden. Ze kwamen natuurlijk met allerlei excuses, maar toen ik eenmaal binnen bezig was met de kinderen, kwamen ze toch even kijken en heb ik ze ook zover gekregen om mee te doen. Wat heel gezellig was, ook omdat ze liedjes met de kinderen begonnen ze zingen, dus hing een heel leuk en ontspannen sfeertje. De kleinzoon van Mariana, die ook tot de Bursa kinderen behoort had al snel door hoe het moest en heeft in zijn eentje een bloem in elkaar gezet, die ook nog eens heel mooi geworden was.