Zaterdag zijn we met een uur vertraging aangkomen in Boekarest, waar we werden opgewacht door Ica en Marian, de mensen waar we logeren. Het kwam als een totale verrassing dat ik dit keer niet alleen was, ik dacht dat Ramona het aan Ica had gezegd en zei dacht dat ik het had gezegd. Maar we waren er niet minder welkom om, aangezien Ica het heerlijk vindt om gasten te hebben en over ze te moederen.

Zondag hebben ze ons mee uitgenomen naar een kasteel om te bezichtigen, ik had dit ook al in juli gezien, maar het was ook zeker nu weer de moeite waard om te gaan. Hoe groot was mijn verbazing toen ik daar een vrouw zag die me erg bekend voor kwam. Ik vroeg haar dus of ze nederlands sprak en ze antwoorde me in het engels, dat ze het niet verstond dat ze uit Nederland kwam en enkel op bezoek was in Roemenie. Dus ik begon in het Nederlands tegen haar te praten en toen vertelde ze me dat ze uit Groningen komt. Hoe klein is de wereld toen ze zei dat ze uit Groningen komt en nadat ik haar vroeg of ze ook wel bij De Sprong kwam, ze dit bevestigde. We hebben dan ook afgesproken dat we elkaar in januari daar treffen en dan na kunnen praten over Roemenie.

Zondagavond hebben Ica en Marian ons mee genomen om Boekarest te zien, met al de geweldige kerstverlichting. Fantastisch zo mooi. We waren dus ergens even uitgestapt om foto's te nemen, maar toen bleek mijn kaart ineens kapot te zijn. Geprobeerd om het te maken terwijl we verder reden, maar dat lukte niet zo goed in het donker, dus Marian parkeerde de auto weer en zei dat ik voorin moest gaan zitten om meer licht te hebben. Waarschijnlijk ben ik toen mijn cameratasje verloren, met daarin mijn usb stick. Maar goed hier kwam ik pas achter toen we al weer thuiswaren. Hier baalde ik natuurlijk wel van aangezien op de stick al mijn foto's stonden van de vorige trip. Maar goed het was nou eenmaal zo.

Op een gegeven moment vroeg Ica aan Cynthia of ze met haar mee ging. Ik vond het een beetje vreemd, maar goed, ik was ook eigenlijk te moe om nog meer te wandelen. Toen ze echter na een uur nog niet terug waren, kwam het bij me op dat ze waarschijnlijk mijn fototasje gingen zoeken. En ja hoor, na 2,5 uur kwamen ze terug MET mijn tasje. Geweldig.

Dit betekende wel dat we pas om 23:40 uur zaten te eten. Kan je je voorstellen? Om die tijd nog warm eten, terwijl je eigenlijk alleen maar wil slapen.

Tot zover eerst, later meer. ik moet nu gaan.