Een "weekendje" Rotterdam
Vrijdag 13 mei Eindelijk is het zover! Wij maken ons gereed voor het voor het weekendje Rotterdam. Max is al gearriveerd en gaat in de plaats van Maria mee. Maria kan zich nog lekker omdraaien in haar warme( eekhoorn) nestje. De vorige avond is afgesproken dat wij rond 9.30 zullen vertrekken, maaaarr, dat is natuurlijk niet haalbaar met zo'n delegatie. Uiteindelijk vertrekken wij iets voor tienen en langzaam krijg ik de kriebels als wij Soest achter ons laten. Anneke zorgt weer voor de nodige spanning door een afslag over het hoofd te zien. Max en ik volgen haar met gemengde gevoelens ,maar dankzij haar oplettende gids ( Annemieke) weet zij het voor mekaar te krijgen dat wij weer op de goede weg terecht komen. Na ruim een uur rijden komen wij aan in het mooie Rotterdam en parkeren wij de auto's bij onze eerste afspraak, de fabriek van Unilever. Wij worden opgewacht door mijn contactpersoon, een medewerker van Unilever, dhr. O. Roseval en een oud medewerker, dhr. G. Velthuizen. Dhr. Velthuizen is al gepensioneerd en doet vrijwilligerswerk op een VMBO school en rondleidingen bij Unilever. Wij krijgen uitleg over de geschiedenis van Unilever, de distributie van de margarine en vetten afdeling. Een boeiend verhaal van dhr. Velthuizen en indrukwekkend om rondgeleid te worden in het ' hart' van de fabriek. Na afloop kregen wij zowaar één souvenir van dhr. Velthuizen, een ongelabelde fles vloeibare margarine voor bakken en braden. Nou, daar waren wij ontzettend blij mee. Daarna hebben wij gezellig geluncht aan de oever van de Maas met uitzicht op de skyline van Rotterdam . Toen was het weer tijd voor onze volgende afspraak; de stoffenwinkel Schröder aan de Coolsingel. Wij worden verwelkomt door een medewerkster en ook de eigenares is aanwezig. natuurlijk worden er prachtige kiekjes gemaakt van de mooie shawls die zij gedoneerd heeft aan de Roemeense dames. Namens iedereen heb ik haar bedankt voor haar donatie ( stofjes voor de droomdekens en de mooie shawls). Vervolgens hebben wij koers gezet naar het Rotterdam info punt om de welcome cards op te halen. Omdat wij in hartje Rotterdam zijn, kun je de verleiding niet weerstaan om niet te gaan winkelen. De dames gaan meteen op koopjacht in de 'Koopgoot'. Helaas is het weer tijd voor onze volgende afspraak, dus op naar de parkeergarage om de auto's op te halen. Om 17.00 uur hebben wij een tour met de Splashboot ( of is het een splashbusboot?) . Het is even een hectisch moment om bij de splashbusboot te komen, maar met het overtreden van de Rotterdamse verkeersregels en sprintjes naar de boot kan iedereen uiteindelijk aan boord. Het splash avontuur kan beginnen. De tour begint eerst aan land, met een uitgebreide sightseeing met een via een band ingesproken uitleg.Uiteindelijk komen wij aan in de wijk Katendrecht, jaren geleden de rosse buurt van Rotterdam, waar de bus de Maas in rijdt. Ook op het water krijgen wij een sightseeing met begeleiden tekst via een bandje. Het is een gigantische ervaring en iedereen is zeer onder de indruk. Na een tocht over de Maas, gaan wij terug aan land en komen uiteindelijk weer aan op de plaats van bestemming. Wij moeten ons haasten voor de volgende afspraak, namelijk een etentje bij Resto van Harte aan de Schommelstraat in de wijk het Oude Noorden. Wij worden daar opgewacht door de kersverse Manager Rene Stok en als eregasten begroet en begeleid naar onze tafels. Tussendoor worden wij geïntroduceerd aan de overige gasten. Ramona en Anneke vertellen wat de reden van ons bezoek is. De dames trakteren op een liedje maar het bleef niet bij één liedje.. neen , het wordt een oergezellig Rotterdams feest, er wordt gezongen en gedanst en de sfeer zit er goed in. De aanwezige gasten componeren ter plekke een andere tekst op het nummer 'daar bij die Molen' en het is één gezellige boel. Ik denk dat Rene vrijdag de 13e mei niet gauw zal niet te vergeten... Na afscheid genomen te hebben van Resto van Harte Rotterdam gaan wij moe, maar voldaan naar Stayokay Rotterdam die gevestigd is in de 'kubuswoningen'. Wij worden welkom geheten door een hele lieve receptioniste die ons uitgebreid informeert over de Stayokay. Wij krijgen 2 grote kamers toegewezen. Max moet zijn intrek nemen in een mannenkamer. Het hotel en de kamers zijn in één woord geweldig. Sommige dames zijn zo moe dat zij geen puf meer hebben om nog een drankje te nemen op één van de terrasjes aan de Oude haven. Anneke, Cecilia , Annemieke, Ramona , Domnica en ik kunnen het echter niet laten. Gezellig een drankje doen op een terrasje en daarna een wandeling maken langs de Oude haven, waarna wij naar onze hotelkamer terug gaan voor een heerlijke nachtrust. Zaterdag 14 mei Vanochtend worden wij, na een heerlijk nachtje in de nieuwste en meest luxe Stayokay van Nederland, verwend met een overheerlijk ontbijt en kunnen wij kennis maken met de Manager Björn van Lith die ons dit verblijf geheel kosteloos heeft aangeboden. Hij werd overladen met bedankjes en kreeg een aandenken en een cadeau omdat hij binnenkort Papa wordt en natuurlijk op de foto met alle dames. Na het ontbijt besluit een aantal dames de grootste markt van Rotterdam onveilig te maken en een aantal koos voor een ander cultureel evenement, namelijk een bezoek aan het Museum van Boymans. Het is een waar genoegen om kennis te maken met de beroemde werken van Grootmeesters zoals Rembrandt, van Gogh en nog vele anderen. Na dit bezoek gaan wij met z'n allen naar een andere bezienswaardigheid, de Euromast. Tja, je kunt Rotterdam niet een bezoek brengen en de Euromast overslaan. Het weer is prachtig en het is zeker de moeite waard om Rotterdam deze keer vanuit de lucht te bewonderen. Nadat iedereen uitgekeken is, besluiten wij Rotterdam te verlaten en de zee op te zoeken. Wij rijden naar Scheveningen en daar aangekomen kunnen de dames aan de Boulevard flaneren of pootje baden. Enkele dames gaan naar hartenlust op souvenirjacht en anderen gaan schelpen te zoeken op het strand of besluiten de Pier op te gaan om te genieten van de zee. Het laatste drankje van dit weekend wordt genomen en dan keren wij huiswaarts, Maria wacht ons immers op met een heerlijke zuurkoolovenschotel. En zo komt ook het Rotterdams avontuur aan een eind. Ik hoop dat de dames genoten hebben van het Rotterdams avontuur ;-) Cynthia
Een drukke week
Zaterdag was natuurlijk super spannend, eindellijk zouden we elkaar terug zien, na een half jaar. Annemieke, Maria, Max en Jolande gingen al op tijd naar Schiphol om de dames op te halen, ze zouden namelijk om 10 uur landen. Jammer dat Cynthia nog niet in Soest gearriveerd was, anders hadden zij en ik ook kunnen gaan, maar dan wel met de auto, om zoveel mogelijk bagage van de dames mee terug te kunnen nemen.
Maar wat een schrik om te horen dat de dames in Frankurt, waar ze over moesten stappen, hun aansluiting hadden gemist. En bovendien was het niet duidelijk wanneer ze nu aan zouden komen, dit kon om 5 uur zijn, maar ook pas `s avonds. Nou de middagvlucht werd het niet, dus pas om 6 uur konden ze vliegen. Vreselijk voor ze aangezien ze dus al om 4 uur `s morgens op het vliegveld in Bukarest mnoesten zijn.
Cynthia en ik kregen zo toch de tijd om naar Schiphol te gaan en ook Max was terug gekomen en ging nu ook met de auto naar Schiphol.Eindelijk was het dan zover, daar kwamen de dames door de deuren en het was geweldig om elkaar eindelijk terug te zien, en te horen, aan te kunnen raken. Iedereen was uitgelaten.
Om 22:30 uur, konden we eindelijk aan tafel voor een warme maaltijd. en om bij te praten, dus een superlange dag voor iedereen.
Zondag besloten we om het lekker kalm aan te doen, uitslapen voor diegenen die daar behoefte aan hadden en voor de anderen (voornamelijk de Nederlandse dames) tijd om de picknick van `s middags voor te bereiden en het ontbijt klaar te zetten. Larissa en Max zouden namelijk om 2 uur bij ons zijn om dan naar de Soesterduinen te gaan. Het park waar wij verblijven, Het Eekhoornnest, ligt daar tegenaan.Een schitterend natuurgebied. Zeker de moeite van het bezoeken waard.
Maandagmorgen hadden we een toeristische wandeling door Soest en `s middags onze eerste bijeenkomst op het kantoor van Commundo, waar de activiteiten voor de komende 3 weken besproken zouden worden. dan snel naar huis om om te kleden, aangezien we bij Resto van Harte gingen eten. En kennis te maken met de mensen waar we de komende tijd mee samen werken, aangezien er een Roemeense maand is ingepland. Wij gaan er dus werken, koken, in de bediening, dansen, zingen en proberen om wat van onze spulletjes te verkopen voor Chance for Life.
Eenmaal weer thuis moet het programma voor de volgende dag besproken worden en geregeld wie wat doet.
Dinsdagmorgen hebben we een rondleiding in Amersfoort, onder leiding van Max, onze coach. We hadden hem al voorbereid, om het niet te lang te maken, aangezien er om de 5 minuten wel iemand stilstond om foto`s te maken, dus een lange route zat er niet in. Maar wat een leuk centrum heeft Amersfoort, met al die leuke oude straatjes. Ik persoonlijk hoop nog een gaatje in het rooster te vinden om er nog wat langer rond te lopen. We gingen in een park ons broodje eten en even uitrusten van de wandeling, voordat we verder moesten naar ons volgende onderdeel. Werken en helpen op kinderboerderij De Vosheuvel. We werden daar ontvangen met koffie en thee, maar zelfs na die korte periode bleek al dat Cecilia, 1 van de Roemeense dames, enorm allergisch te zijn en moest dus direct weg. Ik heb haar toe mee terug naar huis genomen, pas `s avonds begon ze zich weer iets beter te voelen gelukkig. De rest van de dames was druk aan het poetsen gezet, jammer genoeg niet met de dieren, maar enkel de winkel, keuken toilet etc. Dus dat was jammergenoeg niet helemaal waar ze op gehoopt hadden.
Een paar dames zouden koken terwijl de rest zich alvast bezig kon houden met voorbereidingen voor de volgende dag, want dan zouden we weer naar Resto gaan.
Natuurlijk `s avonds weer een bespreking en deze keer ook een evaluatie met Max. Dus werd weer een latertje.
Woensdag moesten we flink voorbereiden voor ons werk bij Resto van Harte, dit zou namelijk ook de eerste keer zijn dat we er daadwerkelijk aan het werk zouden gaan. We waren verdeeld in 3 groepen, een kookgroep, een culturele groep en een groep die zich bezig zou houden met de verkoop van spullen. De kookgroep vertrok het eerst, terwijl de andere 2 groepen zich bezig konden houden met de voorbereiding van hun onderdeel in het programma. Eenmaal allemaal bij Resto van Harte moesten we voor het eerst aan het werk, tafels klaar zetten, en indekken, de verkooptafel klaarmaken. Want om half 6 zouden onze gfasten komen, de mensen voor wie we gekookt hadden. Het werd een geweldig leuke avond, met zang en dans en informatie over Roemenië en Chance for Life. (ik zal proberen of ik de foto`s er zo ook al op kan zetten)`s Avonds natuurlijk weer onze gezamelijke evaluatie en het bespreken van het programma van de volgende dag.
Donderdag. Alsof ons priogramma nog niet druk genoeg was hebben we er toch nog maar iets aan toegevoegd, namelijk op de braderie
staan in Amersfoort om te proberen om spullen te verkopen voor Chance for Life, maar ook om mensen attent te maken op onze Roemeense dag op 20 mei in de Drietand. Gelukkig was het een heerliijke zonnige dag, hoewel er nog wel veel wind stond. We hadden besloten om de dag in drieën te splitsen, aangezien van 9 tot 9 wel een beetje veel is voor 1 groep. Ik ging als eerste met 3 Roemeense dames, Ramona, Ilinca en Stela. We zouden dan de volgende groep op de hoogte brengen van onze verkoop en of er eventueel nog meer spullen meegenomen moesten worden van het huisje. Maar helaas! De verkoop verliep dramatisch, er waren maar een paar dingetjes verkocht, wat jammer. Cynthia zou de volgende shift op zich nemen met 1 of 2 Roemeense dames. Maar aangezien we niet verkochten en Cynthia onverwacht nog veel moest regelen voor ons programma van vrijdag en zaterdag heb ik aangeboden om op de markt te blijven en hebben we Max ingeschakeld om Cecilia te brengen en dan de andere 3 dames terug te brengen naar het Eekhoornnest.
Ondertussen waren de dames die achter gebleven waren druk bezig met creatieve activiteiten en kwam er `s middags iemand van de Stichting de Regenboogboom om instructies te geven over hoe we dekentjes kunnen naaien voor ernstig zieke kinderen.
De avond was weer voor een korte evaluatie en bespreking van het programma voor de volgende dag.
En dan zijn we alweer bij de vrijdag aangekomen. hierover ga ik jullie niets vertellen. Dit laat ik aan Cynthia over aangezien dat haar project betreft en zij daar zelf graag over wil schrijven.
Zo nu zijn jullie een beetje op de hoogte van hoe onze eerste week er uit heeft gezien, de uitgebreide versie tsja die kunnen we hier niet plaatsen, want dan zouden we zo lang nodig hebben om dit allemaal op te schrijven en daarvoor ontbreekt het ons aan tijd.
Tot de volgende keer.
Eindelijk in Nederland
Een dag eerder in Soest, maar beslist geen straf. Wat een mooie bungalows hebben we hier tot onze beschikking.Cynthia, kwam zaterdagmorgen aangezien ze eerst nog moest werken.Nou spannend, aanvankelijk zouden de Roemeense dames om 10 uur landen op Schiphol. Maar aangezien ze via Frankfurt vlogen en daar een overstap hadden, is dat dus helaas niet gelukt. In Frankfurt hadden ze de aansluiting gemisten hoopten dat ze dan op de vlucht van 3 uur mee konden. Helaas, dat lukte dus niet, pas om 6 uur was er plek, dus uiteindelijk kwamen ze om 19:15 uur aan de grond. En konden we elkaar tegen 20:00 uur, in de armen sluiten. Heerlijk om elkaar na een half jaar weer te zien, de zoenen vlogen over en weer, knuffels, elkaar eindelijk weer zien, voelen, horen. Wat hebben we daar met elkaar naar uitgekeken.Om 22:40 zaten we eindelijk met elkaar aan tafel, soep met broodjes. Glaasje prosceco voor een toost en daarna, tijd voor bed. Iedereen was uitgeteld. Een lange dag van wachten, spanning en dan eindelijk het weerzien. Dus moe maar voldaan, eindelijk naar bed.ps. de foto`s volgen nog natuurlijk.
Super leuke workshop gegeven
Vandaag een super leuke workshop gegeven, bloemenboompjes maken voor de verkoop op de lentemarkt in Sappemeer, bij het Groene Leven en voor de verkoop in Amersfoort bij de Drietand en Resto van Harte.
Met zijn zessen waren we heerlijk relaxed bezig, ieder in zijn/haar eigen tempo. Leuk om te doen en de sfeer was heel gezellig.
De boompjes zijn nog niet af maar we gaan er de volgende keer gewoon mee door.
Voor diegenen die graag een boompje zouden willen hebben, ze zijn te koop voor € 10,00 per stuk en de opbrengst komt volledig ten goede aan Chance for Life, het goede doel waar we in hoofdzaak voor werken.
Kijk ook de foto`s en mocht je willen dat ik bij jou/jullie een workshop kom geven, dan is dit ook mogelijk. Laat een berichtje achter zodat ik kontakt met je op kan nemen.
Nog 4,5 week!!
Gisteren de laatste bespreking gehad in voorbereiding op ons volgende groepsgebeuren. Jammer genoeg kan Ineke niet bij ons zijn in mei, ze moet een knieoperatie ondergaan en zal daarna moeten revalideren.
Heerlijk om even te kunnen skypen met onze collega-vrijwilligers in Roemenië, daardoor voel je ook weer extra duidelijk wat ons bindt en motiveert. Een geweldige groep vrouwen die zich samen inzetten om 'Een leven lang leren' tot een groot succes te maken.
Het definitieve programma begint steeds meer vorm te krijgen en ondanks tegenslagen in de organisatie hiervan, maken we er zeker weten weer iets moois van.
Er staan leuke dingen op het programma, oa koken en meehelpen bij Resto van Harte in Amersfoort, werken op een kinderboerderij, een creatieve Roemeense middag met markt bij Activiteitencentrum Labyrint/De Drietand en nog veel meer.
Over een paar weken is het definitieve programma bekend. En zal ook zeker hier deels op komen te staan, zodat iedereen kan zien waar we ons allemaal voor inzetten.
Yesterday we had our last meeting at Commundo before we all meet again in May, for our other 3 weeks of doing voluntary work for our project 'A life long learningprogram'. Unfortunately Ineke won`t be joining us in May, as see has to have a knee=operation and will have to recover afterwards.
It was so great to be able to skype with our collegue-volunteers. So good to see each other again and it sure made us feel again what inspires and motivates us to make this program a succes. And surely with this group of enthousiastic women we will make this happen. Even if it was a bit of a struggle sometimes to get all the activties realised for our program. But on the other hand we also make beautiful things come true.
Our final program will be ready in a couple of weeks, be sure to check here regulary, as we will keep you all up to date of all our activties.
Fondsen voor CFL
Fondsen voor CFL!
Al tijdens de eerste week bij CFL wordt het ons duidelijk hoeveel druk er ligt op het maken van handwerkproducten om inkomsten te werven!! We besteden samen met enkele van de HIV-jongeren, heel wat - wel gezellige!- uurtjes aan het maken van kerstdecoraties.
Chance for Life ontvangt gelden van Vodafoon en tot 1 november j.l. ook van van `United Way` (http://www.unitedway.org/worldwide/). Omdat de steun van United Way gestopt is zoekt CFL naarstig naar extra inkomsten. Men is erg blij met het geld dat wij de afgelopen maanden in Nederland hebben opgehaald bij vrienden en familie.
Ramona (de coördinator van het project voor de HIV-jongeren) heeft hoge verwachtingen van ons en roept ons een paar keer bij elkaar om te bespreken welke activiteiten we verder nog in Nederland kunnen ondernemen om geld in te zamelen!
Wij vragen eerst om meer inzicht over wat CFL precies doet voor de HIV-jongeren. Waar wordt het geld aan uitgegeven? Ramona vertelt dat de handwerkactviteiten een belangrijke plaats innemen in het project. Het dient twee doelen: de jongeren leren er eenvoudige werkzaamheden; het is een opstap naar een mogelijke betaalde baan. Tegelijkertijd zijn de opbrengsten van de gemaakte producten inkomsten voor het project.
Verder helpt CFL de jongeren met vervoer vàn en naar school, een dagelijkse warme maaltijd en medische zorg. Men probeert ook elk jaar één keer een kamp te organiseren of deel te nemen aan een jongerenuitwisseling. Tenslotte is er geld nodig voor de salarissen en voor bureaukosten.
Wij brainstormen ideeën om fondsen te werven:
* we kunnen meer donororganisaties zoals `United Way` aanschrijven en
* we stellen voor een adoptie-ouderschap op te starten voor de HIV-jongeren.
Wanneer de Roemeense collega-vrijwilligers in mei 2011 naar Nederland komen kunnen we geld inzamelen door:
1. de verkoop van Roemeense handwerkproducten (bijouterie, keramiek, borduur- en weefwerk) We zeggen dat als de HIV-jongeren het handwerk zelf maken het extra waardevol is!
2. te koken voor groepen en organisaties
3. een bingo te organiseren
4. portret-tekenen of zingen?
Dus lezers, vrienden en familie: wie in mei een leuke Roemeense middag of avond wil voor zijn/ haar familie, vrienden of vereniging ... meld je aan via deze weblog of bij ons persoonlijk!!
Op het randje van de groep../ Maria`s verhaal
Mijn persoonlijk perspectief..
Mijn dagen in Boekarest worden -zo voelt het- hoofdzakelijk gevuld met activiteiten voor de kinderen en jongeren van CFL. `s Ochtends bereid ik mijn werk voor en tegen twaalven vertrek ik naar het bureau van CFL of naar het tehuis in Vidra. Hierbij houd ik mijn doel van deze uitwisseling goed voor ogen: onderzoeken of ik in de toekomst in een andere cultuur met onderwijs- of trainingsactiviteiten aan de slag kan.
In de namiddag, na het werk, wandel ik vaak nog even door de stad; dan kom ik tot mezelf. Soms ga ik inkopen doen. Of, ik zit ergens wat te schrijven of te lezen. Ik vind ook rust in de bus of de metro.
Op deze manier kom ik `s avonds ontspannen thuis. Ik eet dan mijn broodje meestal in de woonkamer, al babbelend met één of twee collega`s. Het functioneren in een groep van zes vrouwen was voor mij al voordat ik vertrok uit Nederland, heel spannend. Ik ben dan ook dik tevreden als ik na zo`n acht dagen samenzijn voor mezelf concludeer dat ik nog steeds ontspannen genoeg ben om goed te kunnen slapen. In het begin motiveren collega`s tot het open en eerlijk uiten van gevoelens, zonder een oordeel te geven. Ik ben erg gemotiveerd om dat te oefenen. Makkelijk is dat niet want de `ingebakken-standaard-reacties` zitten me in de weg...Die schieten er vaak eerder uit dan dat ik kan zeggen wat ik wezenlijk voel en wens.
De weekenden zie ik als `tijd voor mezelf`. Ik heb er behoefte aan om iets meer van het land te zien. Ik wil ook graag alleen zijn. Dat combineer ik in een twee-daagse reis. Tijdens de reis schrijf ik het grootste deel van de verslagen voor de weblog. Dàt ordenen van mijn ervaringen en gedachten doet me heel veel goeds. Ik kom dan ook na het weekend voldaan en met nieuwe energie terug op onze flat. Ik begrijp niet meteen dat ik met mijn afwezigheid mezelf `op het randje van de groep` heb geplaatst!.
Pas achteraf (en na gepraat te hebben met collega`s) begrijp ik dat ik niet alleen dat weekend een kans heb laten liggen om bij te dragen aan onze groepsmodus. In het algemeen heb ik vaak dingen gedaan in twee- of drietallen of, alleen. Was het geregeld samenzijn als groep een ongeschreven groepnorm? Waarom had ik die niet door? Waarom koos ik vaak voor de momenten alléén of in twee/drietallen? Waarschijnlijk had het volledig midden in de groep staan me heel veel energie gekost: de vele onvoorspelbare energieën; mijn doodvermoeiend eindeloos overdenken van wat er op een bepaald moment gebeurt, hoe ìk bijdraag, wat wezenlijk is en wat niet; en het voortdurend zelf duidelijkheid creëren; ik had ook `s avonds en `s nachts nog uren wakker gelegen met het verwerken van zinnen, emoties, uitdrukkingen en acties.
De gesprekken in kleine groepjes vond ik reuze! We praatten dan over onszelf, eerlijk en open. In de hele groep durfde ik mijn persoonlijk verhaal niet meer altijd kwijt! Ook bleef ik na de clash toch op een zeker manier op mijn hoede. (Na 52 jaar behoedzaamheid en ook vallen, heb ik nu een extra dosis moed nodig om verder te oefenen met een nieuwe aanpak.)
Ik ben blij met de ervaring die ik heb mogen opdoen. Dankzij mijn werk met de cliënten van CFL weet ik nu weer dat het doceren en begeleiden me prima bevalt! Ook dat ik nog steeds van alle kanten kriebel als ik zie hoe gelukkig iemand kan zijn wanneer hij / zij iets leert! Ik ben verrast door mijn onverwachte leerervaring binnen de groep en het moedigt me aan om met meer zelfvertrouwen met een groep `op stap te gaan`.
Collega`s, Ramona en `CFL-mensen`: dank jullie voor jullie bijdrage aan mijn `leerkansen`; met name voor jullie leergierigheid, voor de open- en eerlijkheid in twee-gesprekken; en voor hulp bij mijn eerste moeilijke sprong over een `eeuwenoude valkuil`.
Eind goed ......... extra moed/ Maria's vertelsels
Hoe weer aarden in het Nederlandse?
We zijn alweer meer dan een week terug in Nederland en mijn koffer is nog niet helemaal uitgepakt... Het was fijn om terug te zijn... dat is waar. Het was heerlijk om mijn zoon te zien en zoveel verhalen van hem te vernemen (anders praat hij zo weinig..). De kip en het konijn kwamen bij aankomst zowaar uit hun `slaapdoosjes` en keken me verrast aan in de nachtelijke kou!
Ik trof ons huis schoon aan...............pff dat gaf rust! Dank, mannen! De magnetron viel me meteen op in de keuken... op de plaats van mijn koffiezetapparaat! Dit laatste was naar de achterdeur verhuisd... en stond nog nèt niet in de tuin. Ik moest wel heel hard lachen om die magnetron! In Roemenië had ik Ineke wel vijf keer uitgelegd dat ìk geen magnetron in huis nodig had. Iemand anders in mijn huis heeft er dus wel erg veel behoefte aan.... Was hij het moe geworden om dagelijks naar het schuurtje te lopen om een hap op te warmen? Zag hij zijn kans schoon toen ik drie weken weg was..?
Ik ben de dag na aankomst begonnen met wassen, planten verzorgen, de post opstapelen - en die vooral nìet te openen. De telefoon heb ik twee dagen probéren te negeren. Ik wilde rust hebben om òm te kunnen schakelen. Ik genoot ook zo van mijn zoon en wilde geen woord missen van zijn verhalen en plannen!! Voor de kip heb ik die eerste dagen de Nederlandse kou menig keer getrotseerd. Ik moest haar activeren, want ze kwam haar hokje niet meer uit. Nu dribbelt ze weer fijn rond het konijn in de ren. Mijn zoon moest ik daarentegen afremmen.. die had zich aangewend dagen van 18-19 uur te maken.
Ook na de eerste twee dagen hield ik er nog steeds mijn hoofd extra goed bij! Waarom lìep ik naar het centrum? Was ik vergeten dat ik hier in Nederland altijd op de fiets spring?? Ik omhelsde familie ongekend (Roemeens-) stevig en belde op een avond zelfs een rondje omdat een vriendin haar telefoon niet opnam. Was ik zo gewend geraakt aan het bezorgd zijn om elkaar? Zoals men in onze groep in Boekarest bezorgd om mij was? Ik moest ook diep nadenken wat ik wekelijks bij de supermarkt kocht; hoe beperkte ik voorheen mijn uitgaves bij die wekelijkse inkopen? Welke dagen ging ik ook alweer sporten? Zelfs mijn kledingkeuze kostte hersenbrekens; wat aan te doen voor het werk, wat had ik ook weer aan winterbroeken in huis? De kloktijden waren al hélemaal een ramp. Alsof ik opnieuw moest uitpuzzelen hoe lang iets duurde of hoe laat ik voorheen dagelijks begon met koken ....
Wat ik niet verleerd heb is toetjes eten na de warme maaltijd; mijn rustig ochtendritme en lezen op mijn eigen plekje bij de verwarming. Een verrassende gewaarwording is dat ik in plaats van mijn dagelijkse uurtjes tv in de avond net zoveel afleiding en plezier ervaar bij het schrijven van verhalen. Voor mij dus nu even geen detectives of knappe koppen bij Pauw en Witteman! Al heb ik die documentaire over Roemenië van afgelopen zondag wel bekeken. (http://player.omroep.nl/?aflID=11822158&start=00:00:00 Na de eerste 20 minuten wordt het pas echt interessant.) Dergelijke informatie verweef ik met de levens van onze Roemeense vrienden en kennissen. Hun gesprekken en ook hun gewoontes krijgen zo steeds meer betekenis en kleur.
Nu ik dit laatste bericht over onze drie weken in Roemenië op `papier` heb staan kan ik mijn Roemenië-gevoel van me af gaan schudden en weer meer intensief in het Nederlandse duiken. Toch denk ik ergens een lijntje met Roemenië te behouden. Niet alleen met mijn Nederlandse collega-vrijwilligers en de zes toffe Roemeense vrouwen die in mei hier op bezoek komen. Ik hoop ook gerichte activiteiten te kunnen ondernemen voor achtergestelde (wat een vervelend woord maar het is wel het juiste) kinderen en jongeren in Roemenië.
Wie hierin wil meedenken en mee-ondernemen: laat van je horen! Ik kan wel wat `praktische` mensen gebruiken om wat tegenwicht te geven en mijn 100-de ideeën en verschillende plannen te concretiseren!
